Welkom

Citaat

Vanuit de christelijke grondhouding helpen we al meer dan 20 jaar mensen in nood in India, Nepal en sinds kort ook in Bhutan. Wij richten ons daarbij op kinderen, jonge vrouwen, gehandicapten en weduwen, veelal Dalits (kastelozen).

Met uw steun kunnen wij en onze partners in India en Nepal deze mensen huisvesting, zorg en onderwijs aanbieden. Met als doel om hen ‘self supporting’ te maken, waardoor zij een nieuwe kans in de maatschappij krijgen.

Uw giften gaan voor 100% naar onze kleinschalige projecten.

 

Ooty en Kovaipudur

Ooty

Woensdag de 19de gaan Peter, Arent, Trephina en de kleine Johanna met een busje op weg naar Ooty in de Nilgiri bergen. Onderweg worden sister Joy en Joshua ( de man van Trephina) opgehaald. De bergen zijn paradijselijk mooi. De scholen zijn deze maand gesloten en het lijkt wel of half India voor vakantie in Ooty is. Het is behoorlijk druk. Ooty is één van de bekendste ‘hill stations’ uit de Engelse tijd en ligt op 2286 meter hoogte. Ooty is aan het begin van de 19e eeuw gebouwd door de Engelsen met als doel de hitte van het Zuid-Indiase laagland te ontvluchten. De gebouwen zijn in de Engelse koloniale stijl.

Vrienden

Overdag wordt het park met de rozentuin bezocht. Die avond is er een bijeenkomst in een kerkje van de IPA in de buurt van Ooty. 30 jaar geleden heeft de vader van Peter, Job Prakasam, deze kerk samen met de huidige pastor opgericht. Het waren goede vrienden. Peter en Arent hebben gepreekt en na de preek wordt samen gegeten. Het is een bijzondere ontmoeting.

Die nacht overlijdt de pastor van het leprakamp op 46 jarige leeftijd. Het is Gods genade dat afgelopen zondag in bijzijn van deze pastor 80 mensen in het leprakamp een uitstekende armenmaaltijd hebben gekregen en een mooi paasfeest hebben gevierd. Die middag gaat Peter terug naar Coimbatore. De anderen blijven, die avond zullen Trephina en haar man zingen en Joy en Arent spreken tijdens de dienst in het Hill Station kerkje. Tot die tijd geniet iedereen van het meer en de mooie natuur.

Kovaipudur

Vrijdag gaan de anderen ook terug naar Kovaipudur. Aan het eind van de dag gaat Arent naar het huis van de weduwen om met ze te praten en te bidden. Het huis ziet er vervallen uit. De muren en deuren moeten nodig worden geschilderd en de luifel opgeknapt. Ook moeten er buitentoiletten komen van de Indiase overheid, Peter had daar drie jaar geleden al aangekondigd. Het keukengerei is versleten, dat is niet nodig.

 

Zaterdagochtend hebben Peter en Arent eerst een begrafenis. Daarna gaan ze door naar het leprakamp, waar Arent een preek houdt. Pastor John-Peter vertaalt. In het huis van John-Peter zijn de vrouw en de twee kinderen van de overleden pastor. Tijdens het bezoek vertelt de vrouw dat ze een weeskind is en nog nooit haar vader of moeder heeft gezien. En niet heeft aan zien komen dat haar man op 47 jarige leeftijd zou overlijden. Ze wil graag het werk van haar overleden man voort te zetten. Na overleg met Peter en John-Peter krijgt ze toestemming om pastor te worden in het leprakamp.

Zondag na de dienst in de kerk van Peter pakt Arent zijn koffers om die nacht terug naar Holland te vliegen. Na vijf enerverende weken.

Rijstwater, leprakamp, een uitgestelde picknick en een armenmaaltijd

De reis begint de 15de al om 2.45 uur als Arent en Peter de compound verlaten om op weg te gaan naar het vliegveld. Ze hebben dan amper één uur geslapen. Het is nog krap ook, terwijl ze in de rij staan om in te checken, worden ze door een grondsteward uit de rij gehaald. In Chennai ontbijten Arent en Peter uitgebreid, terwijl ze wachten op de vlucht van 9.00 uur naar Coimbatore.

Rijstwater en thee

Zondag en maandag blijft Arent op bed, hij voelt zich vanaf zaterdagavond niet lekker. Hij brengt de dag door op zijn kamer en op de veranda en drinkt rijstwater en thee zonder suiker. Peter en Trephina zijn erg bezorgt en omringen hem met aandacht. Ondertussen krijgen de mensen uit het leprakamp speciaal voor de Pasen een uitgebreide maaltijd van Good News Friend Ministries. Arent hoopt ze later die week nog een bezoek te kunnen brengen.

Leprakamp, een uitgestelde picknick en een armenmaaltijd

De weduwen willen een picknick. Omdat George, de man van Glory in het ziekenhuis ligt vanwege hartproblemen, krijgen de weduwen de picknick over een paar weken. Volgende week zondag krijgen de families die GNFM worden geholpen door het family care programma en de gelovigen van Peters kerk ook nog een armenmaaltijd aangeboden. Maar dan is Arent al op weg naar het vliegveld. Het family care programma in de slums is vergelijkbaar met de voedselbank zoals wij die in Nederland kennen.

Bat Mitswa, ziekhuisbezoek en een bezoek aan David Prakasam

Dinsdag de 18de is Arent weer opgeknapt en gaat meteen weer aan de slag. Eerst gaan Peter en Arent naar een gezin voor gebed voor de oudste dochter, omdat ze de leeftijd van volwassenheid heeft bereikt. Arent schat haar jaar of 12, dezelfde leeftijd als een Joods meisje haar Bat Mitswa krijgt. Het is in India gebruikelijk om de zegen te vragen en een korte dienst te houden. Dat gebeurt bij de mensen thuis. Daarna krijgt het meisje wat (gouden) sieraden. Het is een rijke familie uit een protestantse kerk, maar omdat ze het gebed van een volle evangelische pastor veel mooier vinden klinken, heeft hij Peter gevraagd. Deze man is de leverancier van de armenmaaltijden bij Peter.

Later die dag gaan ze bij David Prakasam langs, de oudere broer van Peter. Hij heeft een hele grote kerk in Coimbatore met meer dan 2000 gelovigen. Ze spreken uitgebreid over de ontwikkelingen en ervaringen in Nepal. Daarna bezoeken Arent en Peter ook Rachel, zij vertaalt op dit moment een boek van Peter over discipeltraining van het Tamil naar het Engels. Voor die tijd bezoeken Peter en Arent George in het ziekenhuis.

Met de trein naar Bolpur

Met de trein naar Bolpur

Om 6.30 uur staan Peter en Arent op en gaan op weg naar het station van Kolkata om met de trein naar Bolpur te gaan. Op weg naar het station is veel te zien. Iedereen is al druk bezig. Op het land wordt gewerkt, er zijn lokale markten en de “winkeltjes ” zijn open. De stad zelf is enorm veranderd vergeleken met drie jaar geleden. Grote moderne gebouwen, dure hotels, enorme verbeteringen aan de wegen zoals fly-overs. Het verkeer is nog steeds immens druk. De trein naar Bolpur die Arent en Peter oorspronkelijk willen halen vertrekt niet, zodat ze de volgende trein moeten nemen. Dit zal hun vanmiddag nog een keer overkomen. India en openbaar vervoer gaan niet samen.

Advasi’s en een rustbed inclusief

In Bolpur in West-Bengalen heeft de pastor ongeveer 150 “tribal people” uitgenodigd. Deze adivasi’s leven nog in stammen op het platte land. Omdat ze drie verschillende dialecten spreken en de vertaling moeizaam verloopt, begrijpen deze mensen weinig van wat Peter en Arent vertellen. Het merendeel weet weinig tot niets van de Bijbel. Advasi’s hebben de godsdiensten overgenomen van de opeenvolgende overheersers in het gebied: hindoeïsme, boeddhisme, islam en het christendom. De bijeenkomst is zeer geslaagd, de mensen zingen en bidden. Vandaag is door Arent en Peter een klein deurtje opengemaakt, de Heere God doet de rest. Na afloop is er een maaltijd voor iedereen. Alles voor deze bijeenkomst is gehuurd: de zaal, geluidsinstallatie, stoelen en tafels en de catering.

Na afloop gaan Arent en Peter weer terug naar Kolkata met de trein. Om kwart over zeven ’s avonds wachten ze nog steeds op de trein. Omdat ze vannacht al van Kolkata via Chennai naar Coimbatore vliegen hebben ze een rustbed gehuurd op het station van Bolpur. Vriendelijke mensen komen “schone” lakens brengen, inclusief vlooien.

Een bijzondere dienst in Kolkata

Pastor Kaliman, pastor Israëls en een bijzondere dienst

Na de prachtige getuigenissen in Nepal, in de Far West en in de Himalaya vertrekken Peter en Arent in de middag van 13 april naar Kolkata (Calcutta) voor een bijzondere dienst. In Kolkata worden ze opgehaald door pastor Kaliman en gaan direct door naar de kerk van pastor Israëls in één van de sloppenwijken van Kolkata. De mensen zijn dan al uren aan het bidden. Vanaf het moment van binnenkomst tot aan het einde van de dienst is het één zinderende getuigenis. De kerk zit vol met mensen en de aanwezigheid van de Heer is overweldigend. De vermoeidheid van het reizen bij Peter en Arent gaat geruisloos over in een enorme energie. Beiden brengen het woord, vol van de Heilige geest. Na deze bijzondere dienst en zegen gaan Kaliman, Peter en Arent naar het huis van pastor Israël voor de lunch.

Lekker eten en een mooie getuigenis

Het lekkere eten is gemaakt door de gelovigen uit de kerk. Deze mensen hebben nauwelijks geld, maar zorgen wel goed voor hun pastor en zijn vrouw. Omdat ze weten dat hij “hoge” gasten heeft, hebben ze extra hun best gedaan. Na het eten vraagt Israëls aan Peter en Arent om voor hem te bidden.

Daarna laat Israëls Peter en Arent een video’tje op zijn telefoon zien. Het is een getuigenis van een vrouw met enorm litteken van een hartoperatie en ze vertelt dat ze naar het mortuarium was gebracht, nadat ze in het ziekenhuis tijdens de operatie was overleden. Israëls heeft in het mortuarium voor haar gebeden, geschreeuwd en gehuild, waarna ze weer tot leven is gekomen. Dit is al de tweede bijzondere getuigenis over weer tot leven komen. In India is alles mogelijk bij de Heer.

Aan het eind van de dag Peter en Arent naar de compound van Kaliman om de nacht door te brengen.